Ik wilde weten of "wachten op een dip" iets oplevert. Dus heb ik een jaar lang mijn inleg gesplitst: €75 per maand automatisch op een vaste dag, en €75 per maand dat ik zelf op een zelfgekozen moment inlegde.
Vooraf: één jaar en één persoon is geen bewijs van iets. Dit is een verslag, geen conclusie over wat de beste methode is. Zie de disclaimer.
De regels van mijn experiment
- Beide helften in hetzelfde fonds.
- Automatisch: elke 26e, geen uitzonderingen.
- Zelf timen: het bedrag moest binnen de maand ingelegd worden, ik mocht het niet doorschuiven.
- Ik hield van elke handmatige inleg op waarom ik dat moment koos.
De uitkomst
Na twaalf maanden was de automatische helft ongeveer 1,4% meer waard dan de handmatige helft. Hetzelfde bedrag, hetzelfde fonds, ander instapmoment.
Dat verschil is klein en had net zo goed de andere kant op kunnen vallen. Wat ik er niet uit concludeer: dat automatisch inleggen aantoonbaar beter is. Wat ik er wél uit concludeer, staat hieronder.
Het interessantste resultaat
Ik heb teruggelezen wat ik bij elke handmatige inleg had opgeschreven. In negen van de twaalf maanden legde ik in op een moment dat de koers de dagen ervoor was gestegen. Mijn redenering was elke keer een variant op "het gaat goed, dit lijkt een goed moment".
Dat is precies het tegenovergestelde van wat ik zei te doen. Ik dacht dat ik op dips wachtte; in de praktijk kocht ik als het goed ging, omdat het dan comfortabel voelde. De twee maanden dat de koers echt gezakt was, heb ik het langst gewacht.
De echte kosten van zelf timen
Aandacht. Ik keek dat jaar bijna dagelijks naar koersen. Dat is uren die niets opleverden en, belangrijker, het maakte me onrustig over iets waar ik voor twintig jaar in zit.
Uitstel. Twee keer heb ik pas op de laatste dag van de maand ingelegd omdat er geen moment "goed genoeg" voelde. Geld dat wacht op een goed moment, doet in de tussentijd niets.
De kans op een overgeslagen maand. Dit is het echte risico. Toen ik in mijn eerste jaar een maand oversloeg was dat precies bij een daling. Bij een automatische opdracht kan dat niet gebeuren.
Wat ik nu doe
Alles automatisch. Niet omdat ik heb bewezen dat het meer oplevert, maar omdat het één beslissing is in plaats van twaalf, en omdat ik van mezelf heb gezien hoe die twaalf beslissingen uitpakken.
Er is één uitzondering: als er een groter bedrag binnenkomt, bijvoorbeeld vakantiegeld, spreid ik dat over een paar maanden in plaats van het in één keer in te leggen. Dat is niet rekenkundig optimaal — statistisch is in één keer inleggen vaker gunstig — maar het scheelt me het gevoel dat ik alles op één dag heb ingezet. Dat is een compromis met mezelf en ik noem het ook zo.
De les
De vraag is niet welke methode een half procent meer oplevert. De vraag is welke methode je twintig jaar volhoudt zonder in te grijpen op het slechtste moment. Voor mij is dat de saaie.