Dit is de nuttigste twee uur die ik ooit aan geld heb besteed, en het kostte niets meer dan een vel papier en de inloggegevens van mijn bank.
Het idee is simpel: schrijf elke terugkerende betaling op één A4. Niet in een app, niet in een spreadsheet met formules — één vel, met de hand. Per regel drie dingen: wat, hoeveel per maand, en wanneer ik hier voor het laatst naar heb gekeken.
Die derde kolom is waar het om gaat. Dat is de kolom die pijn doet.
Hoe je aan de lijst komt
Ik heb in de bankapp de afschriften van een heel jaar doorgelopen en alles wat vaker dan twee keer terugkwam opgeschreven. Een jaar, geen drie maanden — anders mis je alles wat per kwartaal of per jaar afgeschreven wordt, en dat zijn vaak juist de dure posten. Bij ons stonden er uiteindelijk 23 regels op het vel.
Jaarbedragen heb ik door twaalf gedeeld, zodat alles vergelijkbaar is. Onderaan het totaal. Dat totaal was bij ons €1.847 per maand. Ik had op €1.500 gegokt.
De derde kolom
Bij acht van de 23 regels kon ik de datum invullen. Bij de rest schreef ik een streepje. Vier van die streepjes bleken samen €112 per maand waard:
- Autoverzekering — €31 per maand. Zeven jaar dezelfde polis, de auto inmiddels een stuk minder waard. Overgezet naar een andere dekking die beter bij de waarde past.
- Internet en tv — €26 per maand. Uit een pakket met tv-zenders die we niet keken. Hoe ik dat gesprek voerde staat in het belscript.
- Energie — €41 per maand. We zaten al twee jaar op het modelcontract omdat ik het overstappen steeds uitstelde. Toen ik eenmaal ging vergelijken bleek het verschil groter dan ik dacht, vooral door het vastrecht dat je makkelijk over het hoofd ziet.
- Krant — €14 per maand. Een papieren abonnement dat we nog maar zelden opensloegen. Uiteindelijk overgestapt op een digitale versie, wat de post meer dan halveerde.
Wat ik expres níét heb gedaan
Ik heb niet alles opgezegd wat ik kon opzeggen. De sportclub van de kinderen staat er nog op, net als de vakantiepot. Het doel van de oefening is niet zo laag mogelijk uitkomen — het doel is dat elke regel een bewuste regel is. Er staan nu drie posten op het vel waarvan ik weet dat ze duur zijn en die ik toch houd. Dat voelt heel anders dan diezelfde posten niet kennen.
De regel die ik eraan heb overgehouden
Elke regel op het A4 mag maximaal twee jaar oud zijn. Staat er een datum ouder dan twee jaar, dan is dat de post waar ik dat kwartaal een uur in steek. Ik heb het vel in de meterkast gehangen met een potlood ernaast. Niet omdat het mooi is, maar omdat een lijst in een la een lijst is die je nooit meer ziet.
Wat het opleverde
€112 per maand is €1.344 per jaar. Belangrijker dan het bedrag: van die vier posten waren er drie die ik nooit als "te duur" had ervaren. Ze vielen niet op, want ze werden automatisch afgeschreven. Dat is precies waarom dit vel papier bestaat — je kunt niet besparen op wat je niet ziet.
Als je vanavond één ding doet: pak de afschriften van vorig jaar en schrijf de terugkerende posten op. Alleen al het opschrijven levert bij de meeste mensen twee of drie posten op waarvan ze zich afvragen wat dat eigenlijk is.