Dat bezorgen duurder is dan zelf koken hoef je niemand te vertellen. Wat ik wilde weten was hoeveel duurder, per keer, voor ons gezin — en of de bedragen die je online leest kloppen.
Drie maanden lang heb ik van elke avondmaaltijd opgeschreven wat hij kostte. Bij zelf koken telde ik de ingrediënten, bij bezorgen het volledige bonbedrag inclusief bezorgkosten en fooi.
De cijfers
Over 92 avonden:
- Zelf gekookt: 71 keer. Gemiddeld €7,80 voor het hele gezin van vier. De spreiding was groot: van €3,20 (pasta met wat er nog lag) tot €19 (een keer vis).
- Bezorgd: 11 keer. Gemiddeld €38,50 inclusief bezorgkosten. Laagste €27, hoogste €52.
- Kant-en-klaar uit de supermarkt: 7 keer. Gemiddeld €16,20.
- Buiten de deur gegeten: 3 keer. Die heb ik apart gehouden, want dat is een uitje en geen maaltijdkeuze.
Het verschil tussen zelf koken en bezorgen is dus ongeveer €30 per keer. Bij elf keer in drie maanden is dat ruim €330 — omgerekend €110 per maand aan het verschil.
De avond waar het echt om gaat
Hier zit de kern, en die vond ik verrassend. Van die elf bezorgavonden waren er negen op precies hetzelfde soort moment: tussen half zes en half zeven, na een dag die was uitgelopen, met een koelkast waar niets in lag dat binnen twintig minuten eetbaar werd.
Bezorgen is bij ons dus geen keuze voor lekker eten. Het is een noodoplossing voor een organisatieprobleem. Dat betekent dat "minder bezorgen" als bespaardoel niet werkt — je kunt niet besluiten om minder moe te zijn.
Wat wel werkte
Twee noodmaaltijden in de vriezer. Als ik kook, maak ik van sommige gerechten dubbel en vries de helft in. Kosten: nul extra tijd. Op zo'n avond staat er iets binnen twaalf minuten op tafel. In de drie maanden daarna zakten we van gemiddeld 3,7 bezorgavonden per maand naar 1,3.
Een vaste avond aanwijzen. Vrijdag is bij ons bezorgavond. Dat klinkt tegenstrijdig maar het werkt: door hem te plannen is hij geen noodgreep meer, en de andere avonden zijn beschermd. De kinderen kijken ernaar uit en er wordt niet meer over onderhandeld.
Het weekmenu. Zeven regels op de koelkast, zoals ik bij de boodschappen beschreef. Het grootste deel van het bezorgprobleem is een lege-koelkast-probleem.
Wat ik zou laten
Kant-en-klaarmaaltijden uit de supermarkt als tussenoplossing. €16 is goedkoper dan €38, maar duurder dan €8 en bij ons at niemand ze met plezier. Ze zijn een compromis waar je aan beide kanten op inlevert.
De conclusie
De besparing zit niet in de wilskracht om niet te bestellen. Hij zit in de vriezer, in vijf minuten menuplanning per week, en in het accepteren van één vaste avond waarop het gewoon mag. Wij zitten nu op ongeveer €70 per maand minder aan eten, en het voelt losser dan daarvoor — niet strakker.