"Vijftig euro per maand, daar red je het niet mee." Dat dacht ik zelf ook toen ik ermee begon. Het was een experiment: kan ik een jaar lang €50 per maand extra opzij zetten zonder dat het gezinsleven eronder lijdt, en waar komt dat geld dan vandaan?
Het antwoord op de eerste vraag is ja. Het antwoord op de tweede vraag is interessanter, want het geld kwam niet uit "minder leuke dingen doen".
Waar de €600 vandaan kwam
Ik hield elke maand bij welke concrete beslissing de €50 opleverde. Achteraf gegroepeerd:
- €204 — abonnementen. Twee streamingdiensten opgezegd die we naast elkaar hadden, en een sportapp waar ik in januari 2024 enthousiast over was. Dit was de makkelijkste €17 per maand die ik ooit heb gevonden.
- €156 — boodschappen. Niet door goedkoper te kopen maar door één keer per week te gaan in plaats van drie keer. De extra tussendoortjes van die twee andere ritjes zijn de hele besparing.
- €132 — bezorgmaaltijden. Van gemiddeld drie naar één per maand. Dit was de enige post waar ik het écht merkte, en alleen op vrijdagavonden.
- €108 — de rest. Losse dingen: een keer geen nieuwe telefoonhoes, tweedehands schaatsen, en de maand dat ik onze internetrekening omlaag belde.
Wat er aan het eind stond
€600 aan inleg, €14 aan rente, dus €614. Dat is geen bedrag waar je je leven mee omgooit. Waarom ik het toch de moeite waard vond:
Het dekte precies de post die ons het vaakst nekte. In het jaar ervoor hadden we drie onverwachte uitgaven tussen de €150 en €400. Met €614 in een potje worden die van "gedoe" naar "vervelend maar geregeld".
Het maakte de volgende stap makkelijk. Na een jaar €50 voelde €100 helemaal niet meer als een sprong. Ik denk dat dit het echte rendement is: je verandert je aannames over wat kan.
Wat me verraste
Ik verwachtte dat de besparingen uit de leuke dingen zouden komen en dat het jaar dus een beetje grauw zou worden. Het tegendeel bleek. Ruim €360 van de €600 kwam uit posten die ik niet eens gemist heb: abonnementen die ik vergeten was, tussendoortjes bij extra supermarktbezoeken. Dat zijn geen opofferingen, dat is opruimen.
De post waar ik het wél merkte — bezorgmaaltijden — was ook de kleinste. Als ik het over zou doen zou ik die post met rust laten en in plaats daarvan een uur besteden aan het doorlichten van mijn verzekeringen. Dat leverde in één avond meer op dan een jaar minder pizza.
De valkuil
Halverwege het jaar dacht ik: als €50 zo makkelijk gaat, kan €150 ook. Ik heb het twee maanden geprobeerd en toen kwam er een maand met een autoreparatie en heb ik alles teruggehaald. De les is niet "wees niet ambitieus", maar: verhoog pas als het huidige bedrag drie maanden op de automaat heeft gestaan zonder dat je het merkte.
Is €50 genoeg?
Nee, niet als eindpunt. Wel als beginpunt, en als test of het mechanisme bij jou werkt. Kom je een jaar door op €50, dan weet je dat je systeem klopt en is verhogen een kwestie van een getal aanpassen. Red je de €50 niet, dan zit het probleem niet in de hoogte van het bedrag en heeft verhogen ook geen zin.